به مناسبت زادروز سروِ جاودانِ موسیقی ایران ۲۴ اردیبهشت، یادآور طلوع هنرمندی است که نغمههایش هنوز در جانِ موسیقی ایران جاریست؛ زندهیاد استاد پرویز مشکاتیان، فرزند فرهیخته نیشابور، در سال ۱۳۳۴ چشم به جهان گشود و با ذوق سرشار، اندیشه خلاق و عشق بیپایانش به موسیقی اصیل ایرانی، به یکی از ماندگارترین چهرههای هنر این سرزمین بدل شد. او موسیقی را از کودکی و نزد پدر گرانقدرش، زندهیاد حسن مشکاتیان، آغاز کرد و از همان سالهای نخست، استعداد شگفتانگیزش در نوازندگی و درک عمیق موسیقی نمایان شد. نخستین اجرای او در کودکی، سرآغاز مسیری بود که بعدها به خلق آثاری جاودانه و خاطرهانگیز انجامید. استاد مشکاتیان در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران دانش موسیقی را بهصورت آکادمیک دنبال کرد و همزمان از محضر استادان بزرگ موسیقی ایرانی، از جمله دکتر داریوش صفوت و نورعلیخان برومند بهره برد. حضور مؤثر او در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی و همکاری با بزرگان آواز ایران، بهویژه استاد محمدرضا شجریان، فصل درخشانی در تاریخ موسیقی سنتی ایران رقم زد. نوازندگی دلنشین سنتور، تسلط بر سهتار و نگاه نوآورانه او به موسیقی ایرانی، آثاری آفرید که همچنان پس از سالها در حافظه فرهنگی مردم ایران زنده و جاریست؛ آثاری که نهتنها شنیده میشوند، بلکه احساس میشوند.
نام و یاد استاد پرویز مشکاتیان، این سروِ آزادِ موسیقی ایران، همواره در قلب دوستداران هنر و فرهنگ این سرزمین جاودان خواهد ماند. 